Jezus Chrystus wciąż powołuje w Kościele wiele osób do naśladowania
go z bliska. Jedną z form takiego powołania jest życie zakonne. Składa się ono
przeważnie z dwóch istotnych elementów, z misji apostolskiej
charakterystycznej dla danego zgromadzenia zakonnego oraz z życia
wspólnotowego.
„Nade wszystko, bracia najmilsi, miłujcie Boga, a następnie i bliźniego,
ponieważ są to przykazania w pierwszym rzędzie nam dane”. Tymi słowami św.
Ojciec Augustyn, rozpoczyna Regułę w której zawarty jest fundament i
charyzmat naszego zakonu Kanoników Regularnych Najświętszego Zbawiciela
Laterańskiego.
Jesteśmy instytutem kleryckim na prawie papieskim. Życie
kanonicze opiera się na zachowaniu rad ewangelicznych, to znaczy czystości
poświęconej Bogu, ubóstwie rozumianym jako życie wspólnotowe bez
własności, posłuszeństwie opartym na słowach i przykładzie Chrystusa.
Kanonicy Regularni Laterańscy żyją według reguły św. Ojca Augustyna.
Tekstem, na którym oparł ideał życia zakonnego, jest fragment z Dziejów
Apostolskich mówiący o wspólnocie pierwszych chrześcijan: „Jeden duch i
jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co
posiadał, ale wszystko mieli wspólne”. (Dz 4,32). Dlatego więc wszystko w
życiu kanoników regularnych ma mieć wymiar wspólnotowy: wspólnota w
pracy, wspólnota w modlitwie, wspólnota w rekreacji, wspólnota w
duszpasterskiej działalności. Współbracia oddają wspólnocie swoje siły,
zdolności i talenty a otrzymują od niej wszystko to, czego potrzebują, bo tę wspólnotę swoją
obecnością tworzą.
Kanonicy najlepiej spełniają swoje obowiązki kapłańskie poprzez
sprawowanie Ofiary Eucharystycznej, która jest źródłem i celem życia
chrześcijańskiego, dlatego codziennie sprawują Ofiarę Mszy Świętej,
przyjmując Najświętsze Ciało Chrystusa i adorując Pana obecnego w
Najświętszym Sakramencie. Ponadto kilka razy dziennie gromadzimy się na
wspólnej modlitwie Liturgii Godzin. Ważnym elementem i praktyką jest także
modlitwa medytacyjna, czytanie i rozważanie Słowa Bożego.
Duchowość zakonu łączy modlitewną kontemplację z miłością
apostolską. Dzięki umiłowaniu modlitwy, łatwiej jest odczytać obecność Boga w
świecie i drugim człowieku. Bo przecież najwłaściwszym miejscem Bożej obecności
jest serce człowieka. To właśnie powinno pobudzać do wychwalania Boga
i okazywania Mu wdzięczności przez wierne wypełnianie swoich obowiązków.
Zakon nie wyklucza żadnego rodzaju apostolstwa: „Różnorodność musi sprowadzać się do tego samego ideału i wyrażać te samą miłość do Boga”, pisze w Regule św. Ojciec Augustyn.
Zakon czci Najświętszą Maryję Pannę jako swoją szczególną opiekunkę
i wzywa Ją pod wezwaniem Matki Zbawiciela. Tym bardziej odczytujemy to
jako wielki zaszczyt, a jednocześnie zadanie służyć Maryi w Gietrzwałdzie. Kult
maryjny kanonikom nie jest obcy jest bardzo bliski. Maryja jaśnieje na naszej
drodze jako obraz tego, co miłość Boża pragnie w nas zdziałać mocą swojej
łaski. Głębokie i czułe oddanie się Matce i powierzenie wszelkiej działalności
zaprasza nas do naśladowania Jej cnót wierności i otwartości na każdą formę
ewangelizacji.
Rozeznawanie, czyli co mam robić?
W obecnych czasach bardzo trudno młodym podjąć decyzje wiążące na
całe życie. Dotyczy to wszystkich form życia, zarówno małżeńskiego, jak i tego
poświęconego Bogu – kapłańskiego czy życia zakonnego. Rozeznanie
powołania dokonuje się w czasie. Powołanie jest darem Pana Boga, na który
odpowiadamy przez rozeznawanie… Powołanie nie jest super
bohaterską deklaracją na całe życiem, ale jest doświadczeniem miłości Boga.
Nie chodzi o pełne zrozumienie decyzji, ale o pełne zaufanie. Dlatego
zapraszamy rozeznających swoje powołanie nad życiem zakonnym do Klasztoru Bożego Ciała w Krakowie na dni skupienia, modlitwy i rozeznawania powołania 25-27 września, 13-15 listopada 2026 r. zgłaszając się drogą mailową: powolania@kanonicy.pl
Wszyscy jesteśmy powołani, aby stanowić jedno!
